مشروعٌ بل مستحبٌ لِمَن تاقت واشتاقت نفسه إليه مِن الرّجال وَالنّساء كتاباً وسُنَّة مستفيضة أو متواترة وإجماعاً بقسميه مِن المسلمين فضلًا عن المؤمنين أو ضرورة مِن المذهب بل الدّين . روايات فراوانى كه در اين زمينه نقل شده نيز با كمال وضوح و صراحت اين حقيقت را تأييد مىكند . « 1 » بديهى است مورد بحث ما غالباً كسانىاند كه ميل و علاقهء به ازدواج را دارند . امّا در مورد كسانى كه ميل و علاقه قابل ملاحظه‌اى به ازدواج ندارند نيز مشهور استحباب آن است و فقط قول ضعيفى به استحباب ترك در اين صورت داريم كه استناد به آيهء مزبور كرده‌اند . ولى دلالت آيه بر اين معنى روشن نيست ، زيرا كلمهء « حصور » از مادّهء « حصر » به معنى حبس گرفته شده و جمعى از مفسّران آن را چنين معنى كرده‌اند : « المبالغ فى حبس النّفس عن الشّهوات والملاهى » و بنابراين هيچ دلالتى بر ممدوح بودن امتناع از نكاح ندارد . سياق آيه نيز اين معنى را تأييد مىكند ، زيرا به عنوان يك صفت كاملًا ممتاز در رديف نبوّت ذكر شده است و ترك ازدواج اگر هم ممدوح باشد اين‌همه اهمّيّت ندارد . و به فرض كه مراد از « حصور » كسى باشد كه از ازدواج

--> ( 1 ) . براى توضيح بيشتر به وسائل الشيعه ، كتاب النّكاح مراجعه كنيد .